Ήταν 24 Μαρτίου 1992, λίγο πριν τις 7 το πρωί, όταν ο ουρανός της Αθήνας «σκοτείνιασε» από μια αεροπορική τραγωδία που έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της πόλης για δεκαετίες. Το Boeing 707 της Golden Star Air Cargo, φορτωμένο με φάρμακα για τα παιδιά του Σουδάν, προσέκρουσε στη θέση Σταυραετός του Υμηττού, στα διοικητικά όρια της Βάρης, μετατρέποντας μια ανθρωπιστική αποστολή σε πύρινη κόλαση.
Το χρονικό της μοιραίας πτήσης
Όλα έδειχναν αρχικά ομαλά. Ο κυβερνήτης Ταγκ Ελ Σιρ, ένας από τους πιο έμπειρους πιλότους της εταιρείας, ενημέρωνε τον πύργο ελέγχου του Ελληνικού ότι είχε ευθυγραμμιστεί με τον διάδρομο 33R. Ωστόσο, η ηρεμία διακόπηκε από ένα απρόσμενο μήνυμα: «Αθήνα, θα περάσω πάνω από το αεροδρόμιο, έχω βλάβη στα όργανα».
Λίγα λεπτά αργότερα, κάτοικοι των γύρω περιοχών έβλεπαν το γιγαντιαίο αεροσκάφος να βγάζει μαύρους καπνούς και να κατευθύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον ορεινό όγκο. Η πρόσκρουση ήταν σφοδρή. Οι ειδικοί εκτίμησαν ότι το βουνό αιφνιδίασε τον πιλότο, ο οποίος φάνηκε να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο μόλις 30 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, θέτοντας τους κινητήρες σε πλήρη ισχύ – μια προσπάθεια μάταιη.
Το πόρισμα και η σκιά του αλκοόλ
Αν και αρχικά η βλάβη στα ηλεκτρονικά όργανα θεωρήθηκε η μοναδική αιτία, το επίσημο πόρισμα της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1994, έριξε «βόμβα» στις έρευνες. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, ο 50χρονος κυβερνήτης είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ πριν από την πτήση.
Η έρευνα έδειξε ότι το αεροσκάφος έχασε την πορεία του πάνω από τον ραδιοφάρο στο Καβούρι. Αντί να ακολουθήσει τη νοητή προέκταση του διαδρόμου, βγήκε εκτός ακτίνας, με αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των οργάνων πλοήγησης. Ο πιλότος κατηγορήθηκε ότι αγνόησε τους διεθνείς κανονισμούς, αλλά και το αυτόματο σύστημα συναγερμού που προειδοποιούσε για την εγγύτητα με το έδαφος.
Τα ευρήματα 34 χρόνια μετά
Σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά, ο Υμηττός φαίνεται πως αποφάσισε να «μιλήσει». Παρά το γεγονός ότι η φύση σκέπασε τον τόπο της θυσίας, η γη κρατούσε καλά φυλαγμένα τα μυστικά της. Πρόσφατα, στον τόπο του δυστυχήματος βρέθηκαν διάσπαρτα συντρίμμια, μέταλλα και συσκευασίες φαρμάκων – σιωπηλοί μάρτυρες της αποστολής που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Τα ευρήματα αυτά δεν είναι απλώς απομεινάρια μετάλλου. Είναι κομμάτια μιας ιστορίας παγωμένης στο χρόνο που υπενθυμίζουν ότι ορισμένα γεγονότα, όσο «θαμμένα» κι αν μοιάζουν, παραμένουν ζωντανά, περιμένοντας τη στιγμή που κάποιος θα τα ανακαλύψει ξανά για να διηγηθεί την ιστορία των επτά ανθρώπων που χάθηκαν εκείνο το πρωινό του Μαρτίου.