20 χιλιόμετρα δρόμου, 600 στύλοι και 840 φωτιστικά από το Νέο Φάληρο έως τη Βουλιαγμένη.
Στις 6 το απόγευμα της 17ης Σεπτεμβρίου 1960 η παραλιακή λεωφόρος από το Νέο Φάληρο έως τη Βουλιαγμένη μπήκε σε μια νέα εποχή. Ένα έργο ηλεκτροφωτισμού μήκους περίπου 20 χιλιομέτρων παραδόθηκε επίσημα, αλλάζοντας τη νυχτερινή εικόνα της ακτής και διευκολύνοντας τη μετακίνηση σε έναν δρόμο που αποκτούσε ολοένα μεγαλύτερη σημασία για την Αθήνα.
Το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθερία» της 18ης Σεπτεμβρίου 1960 καταγράφει με ακρίβεια τα στοιχεία του έργου: εγκαταστάθηκαν 600 στύλοι και 840 φωτιστικά σώματα, ενώ η συνολική δαπάνη ανήλθε σε 6.250.000 δραχμές. Τα ηλεκτροφόρα καλώδια και η τροφοδοσία είχαν τοποθετηθεί υπογείως, επιλογή ιδιαίτερα σύγχρονη για τα δεδομένα της εποχής.
Ο φωτισμός κάλυπτε σχεδόν ολόκληρη τη διαδρομή από το Νέο Φάληρο έως τη Βουλιαγμένη. Μικρό τμήμα κοντά στο αεροδρόμιο του Ελληνικού έμεινε χωρίς φωτισμό, για λόγους ασφαλείας των πτήσεων.
Στα εγκαίνια παρέστησαν ο υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Σόλων Γκίκας, ο υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Τσάτσος και ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Γεώργιος Ανδριανόπουλος, μαζί με εκπροσώπους των δήμων της παραλιακής ζώνης.
Μετά τον αγιασμό, ο Σόλων Γκίκας συνέδεσε το έργο με τις παρεμβάσεις που πραγματοποιούνταν τότε κατά μήκος του Σαρωνικού: έργα τουρισμού, αθλητισμού, οδοποιίας, εξωραϊσμού και εξυγίανσης της ακτής. Η αναφορά αυτή δείχνει ότι ο νέος φωτισμός δεν ήταν μια αποσπασματική παρέμβαση, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αξιοποίησης της παραλιακής.
Η αλλαγή είχε ήδη αρχίσει να γίνεται ορατή. Στη Γλυφάδα και τη Βουλιαγμένη αναπτύσσονταν οργανωμένες πλαζ, κέντρα αναψυχής και νέες τουριστικές εγκαταστάσεις, ενώ ο παραλιακός δρόμος δεχόταν όλο και περισσότερη κίνηση, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες.
Φωτογραφίες του 1960 δείχνουν τη Βουλιαγμένη γεμάτη αυτοκίνητα και λουόμενους, σε μια εποχή κατά την οποία η νότια ακτή της Αττικής μεταμορφωνόταν με γρήγορους ρυθμούς.
Η σημερινή έκφραση «Αθηναϊκή Ριβιέρα» δεν χρησιμοποιούνταν τότε και η τουριστική ανάπτυξη των νοτίων προαστίων είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1950. Ωστόσο, η 17η Σεπτεμβρίου 1960 αποτελεί ένα σαφές ορόσημο: εκείνο το απόγευμα ένας συνεχής παραλιακός άξονας περίπου 20 χιλιομέτρων απέκτησε τον φωτισμό που του επέτρεπε πλέον να λειτουργεί με διαφορετικούς όρους και μετά τη δύση του ήλιου.