
Γράφει ο Παναγιώτης Κόνσουλας,
Οικονομολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας
Ακούστε αυτό το άρθρο
Δεν μπορώ να διαβάζω τις αποκαλύψεις για τη ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» χωρίς να σκέφτομαι πρώτα τους γονείς. Αντί να αγωνιούν μόνο για την υγεία του παιδιού τους, φαίνεται πως χρειάστηκε να αναρωτιούνται και αν τα χρήματα που πρόσφερε ο κόσμος έφτασαν ποτέ εκεί όπου προορίζονταν. Κι αυτό από μόνο του, είναι απάνθρωπο.
Όταν ακούμε τη λέξη «φιλανθρωπία», θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος βοηθά έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη. Όταν βλέπουμε την έκκληση για ένα άρρωστο παιδί, δεν κάνουμε λογαριασμούς. Σκεφτόμαστε μια θεραπεία, ένα χειρουργείο, μια οικογένεια που δεν αντέχει άλλο μόνη της. Γι’ αυτό και οι καταγγελίες για την «Παιδική Χαρά» προκαλούν τόσο θυμό. Αν επιβεβαιωθούν, δεν θα μιλάμε απλώς για χρήματα που δεν αποδόθηκαν. Θα μιλάμε για την εκμετάλλευση της πιο ευαίσθητης πλευράς μας. Δεν υπάρχει, νομίζω, πιο κυνική προδοσία από το να μετατρέπεις τη συμπόνια των ανθρώπων σε προσωπικό όφελος, ενώ μια οικογένεια περιμένει να σωθεί το παιδί της. Αυτό δεν συγχωρείται με κανένα πρόσχημα, ούτε αργότερα.
Σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, 34 οικογένειες φέρονται να ζημιώθηκαν. Από δωρεές περίπου 3,94 εκατομμυρίων ευρώ, στις οικογένειες αποδόθηκε περίπου 1,11 εκατομμύριο, ενώ το φερόμενο παράνομο όφελος υπολογίζεται σε περισσότερα από 2,8 εκατομμύρια. Δεν είναι απλώς αριθμοί σε μια δικογραφία. Κάθε ποσό αντιστοιχεί σε ανθρώπους που περίμεναν βοήθεια και σε συμπολίτες μας που έδωσαν από το υστέρημά τους, πιστεύοντας ότι κάνουν το σωστό.
Και έπειτα έρχονται οι αναφορές για πολυτελείς δαπάνες, ταξίδια και προσωπική χρήση χρημάτων. Η έρευνα θα δείξει τι ακριβώς συνέβη και ποιος είχε ευθύνη. Όμως, αν οι καταγγελίες αποδειχθούν, τότε η λέξη «αλητεία» δεν είναι υπερβολή. Είναι δύσκολο να βρεις πιο σκληρή περιγραφή για κάποιον που, όπως φέρεται, αξιοποίησε τον πόνο ενός παιδιού για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Θέλω όμως, να είμαστε δίκαιοι. Οι κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι να αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Δεν είναι δική μας δουλειά να υποκαταστήσουμε τον ανακριτή ή το δικαστήριο. Είναι δική μας δουλειά να απαιτήσουμε να ερευνηθεί κάθε ευρώ, να ακουστούν οι οικογένειες και να δοθούν καθαρές απαντήσεις. Και αν αποδειχθεί ότι χρήματα που προορίζονταν για παιδιά καταχράστηκαν, να υπάρξουν συνέπειες χωρίς καθυστερήσεις και εξαιρέσεις.
Η Πολιτεία έχει επίσης ευθύνη να δει αν οι έλεγχοι ήταν επαρκείς και αν οι πολίτες μπορούν εύκολα να εξακριβώνουν ποιος κάνει έναν έρανο και πού καταλήγουν οι δωρεές. Δεν γίνεται η εμπιστοσύνη να στηρίζεται μόνο σε μια συγκινητική ανάρτηση ή σε ένα βίντεο. Χρειάζονται κανόνες που εφαρμόζονται, διαφάνεια και έλεγχος πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο.
Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι τι θα συμβεί την επόμενη φορά. Όταν ένας γονιός ζητήσει βοήθεια, πόσοι θα διστάσουν να προσφέρουν; Έτσι η πιθανή απάτη δεν πληγώνει μόνο τις οικογένειες της υπόθεσης. Απειλεί και την αλληλεγγύη που στηρίζει ανθρώπους όταν οι θεσμοί ή οι δυνατότητές τους δεν αρκούν.
Η φιλανθρωπία είναι ευθύνη και αξιοπρέπεια. Δεν είναι βιτρίνα, ούτε ασυλία. Αν κάποιος χρησιμοποίησε άρρωστα παιδιά για να πλουτίσει, τα πρόδωσε όπως και τους γονείς, τους δωρητές και την ίδια την ανθρωπιά. Η δικαιοσύνη πρέπει να μιλήσει. Και οι οικογένειες πρέπει επιτέλους να μάθουν πού πήγε κάθε ευρώ που συγκεντρώθηκε στο όνομα των παιδιών τους.

