Γράφει ο Παναγιώτης Κόνσουλας,
Οικονομολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας
Ακούστε αυτό το άρθρο
Κάθε πρωί ανοίγουμε τις ειδήσεις με την ελπίδα να διαβάσουμε κάτι αισιόδοξο. Αντί γι’ αυτό, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη μία δολοφονία. Ένα παιδί χάνει τη ζωή του από συνομήλικούς του. Μία γυναίκα δολοφονείται από τον άνθρωπο που κάποτε εμπιστεύτηκε. Μια εγκληματική συμμορία λογαριάζεται με σφαίρες στη μέση του δρόμου. Μια εμπρηστική-πολιτική επίθεση καταλήγει στον θάνατο ενός αθώου ανθρώπου. Η βία δεν είναι πλέον μια έκτακτη είδηση. Τείνει να γίνει η νέα κανονικότητα. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο από όλα.
Η τραγική κατάληξη της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, μετά την εμπρηστική επίθεση που είχε στόχο την κατοικία της οικογένειας, υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ο πολιτικός φανατισμός μπορεί να μετατραπεί σε εγκληματική βία με ανθρώπινα θύματα. Όταν μια πολιτική διαφωνία οδηγεί στον θάνατο ενός αθώου πολίτη, τότε δεν απειλείται μόνο η δημόσια τάξη. Δοκιμάζεται η ίδια η ποιότητα της Δημοκρατίας μας.
Την ίδια ώρα, οι γυναικοκτονίες εξακολουθούν να συγκλονίζουν την ελληνική κοινωνία, ενώ η ολοένα αυξανόμενη παραβατικότητα ανηλίκων προκαλεί εύλογη ανησυχία. Νέοι άνθρωποι χρησιμοποιούν μαχαίρια, όπλα και ακραία βία για να λύσουν προσωπικές διαφορές. Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένα περιστατικά. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που αποκτά ανησυχητικά χαρακτηριστικά και απαιτεί συνολική αντιμετώπιση.
Οι αιτίες είναι πολλές και σύνθετες. Η κρίση αξιών, η αποδυνάμωση της οικογένειας σε αρκετές περιπτώσεις, η ανεξέλεγκτη έκθεση των παιδιών στη βία μέσω του διαδικτύου, η τοξικότητα των κοινωνικών δικτύων και η έλλειψη ουσιαστικών προτύπων δημιουργούν ένα περιβάλλον που ευνοεί την επιθετικότητα. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Υπάρχει όμως η ευθύνη να δράσουμε πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.
Η κυβέρνηση έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της Ελληνικής Αστυνομίας, την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και τη βελτίωση του πλαισίου δημόσιας ασφάλειας. Ωστόσο, η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι χρειάζονται ακόμη πιο τολμηρές παρεμβάσεις. Ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης, αυστηρότερη αντιμετώπιση της οργανωμένης εγκληματικότητας, ενίσχυση της αστυνόμευσης όπου υπάρχει αυξημένη παραβατικότητα, περισσότερες δομές ψυχικής υγείας και ουσιαστικά προγράμματα πρόληψης μέσα στα σχολεία δεν αποτελούν πολυτέλεια. Αποτελούν αναγκαιότητα.
Ταυτόχρονα, η αντιμετώπιση της βίας δεν είναι αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας. Η οικογένεια, η εκπαίδευση, η Εκκλησία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι αθλητικοί και πολιτιστικοί φορείς οφείλουν να λειτουργήσουν συντονισμένα. Η πρόληψη αρχίζει από τη διαπαιδαγώγηση, τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο και την καλλιέργεια αξιών που δεν επιτρέπουν στη βία να θεωρείται αποδεκτός τρόπος έκφρασης.
Η Ελλάδα παραμένει κατά την γνώμη μου μία από τις ασφαλέστερες χώρες της Ευρώπης. Αυτό όμως δεν αποτελεί λόγο εφησυχασμού. Αντίθετα, είναι η ευκαιρία να προλάβουμε την παγίωση μιας πραγματικότητας που δεν μας αξίζει. Κάθε χαμένη ανθρώπινη ζωή αποτελεί μια συλλογική αποτυχία. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή πολιτική. Είναι εθνική υποχρέωση. Και απέναντι στη βία δεν χωρούν εκπτώσεις, συμψηφισμοί ή σιωπή. Χωρά μόνο μία απάντηση: μηδενική ανοχή.