Η Φιλοζωική Ομάδα Βούλας και η Φιλοζωική Δράση Εθελοντών Αγ. Μαρίνας Κορωπίου παλεύουν καθημερινά στους δρόμους με εντελώς διαφορετικές συνθήκες, αλλά με έναν κοινό σκοπό: Να βοηθήσουν τα ζώα που τους έχουν ανάγκη. Η Λαμπρινή Ανδρεάδου και η Λία Καραμαλέγκου βάζουν το NouPou βαθιά στον κόσμο του φιλοζωικού εθελοντισμού, για τον οποίο οι περισσότεροι πολίτες έχουν μια εντελώς διαστρεβλωμένη εικόνα.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
Στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, δεν υπάρχει κανένα αδέσποτο σκυλί στους δρόμους. Αντιθέτως, στο Κορωπί οι εγκαταλείψεις σκύλων είναι ένα καθημερινό φαινόμενο. Και στις δύο περιπτώσεις, ο αγώνας των εθελοντών είναι συνεχής. Είναι οι άνθρωποι που εμείς οι υπόλοιποι θα καλέσουμε πρώτα στο τηλέφωνο, όταν δούμε ένα ζωάκι σε ανάγκη – και θα τους απευθυνθούμε συνήθως σαν να έχουν την υποχρέωση να βοηθήσουν.
Η Λία Καραμαλέγκου, ιδρύτρια και Πρόεδρος της Φιλοζωικής Δράσης Εθελοντών Αγίας Μαρίνας Κορωπίου, εξηγεί πως λόγω της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής τσοπανόσκυλων στο Κορωπί, ναι μεν οι υιοθεσίες είναι πολλές, αλλά οι εγκαταλείψεις ακόμη περισσότερες. Κάθε υιοθεσία, ανοίγει θέση για ένα επόμενο ζώο στο καταφύγιο. Όταν λοιπόν υιοθετείς ένα ζώο, δεν σώζεις μόνο αυτό, αλλά κι ένα ακόμα που θα βρει “χώρο” για μια τελευταία ευκαιρία να αγαπηθεί.
Τι στ’ αλήθεια είναι μια Φιλοζωική όμως; Ποια είναι τα όρια των δυνατοτήτων τους; Η Λαμπρινή Ανδρεάδου, Ιδρύτρια και Πρόεδρος της Φιλοζωικής Ομάδας Βούλας τονίζει την ανάγκη να εφαρμόζονται οι νόμοι και επισημαίνει πως ο καθένας μας πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του.
Οι εγκαταλείψεις ζώων στα 3Β και στο Κορωπί
Η Λαμπρινή Ανδρεάδου εξηγεί πως τα σκυλιά που βρίσκονται ανά διαστήματα στο Δήμο Βούλας-Βάρης-Βουλιαγμένης, «έρχονται από αλλού» – θέλει να πει ότι τα εγκαταλείπουν, δεν έρχονται μόνα τους. Έχει τύχει μάλιστα, να βρουν στο Πανόραμα σκυλιά με τσιπάκι από τη Σαλαμίνα. «Λίγα από αυτά που βρίσκουμε έχουν microchip. Κανείς δεν ελέγχει κανέναν. Την τελευταία τριετία είναι καλύτερα τα πράγματα. Η προηγούμενη φουρνιά σκύλων, πριν γίνουν οι αλλαγές στον σχετικό νόμο από το Υπουργείο (σ.σ.: πριν τη δημιουργία του Εθνικού Μητρώου Ζώων Συντροφιάς), ακόμα κι αν είχαν τσιπάκι, αυτό δεν είχε τα στοιχεία τους καταχωρημένα. Δεν θα έπρεπε να μπαίνει σκύλος σε κτηνιατρείο αν δεν έχει τσιπάκι. Αλλά στην πραγματικότητα, κανένας κτηνίατρος δεν είναι υποχρεωμένος να περάσει τσιπάκι για να κάνει εμβόλιο. Κι εμείς, ως εθελοντές δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε κάποιον σε κτηνιατρείο για να βάλει τσιπάκι στον σκύλο του, αλλά στις υιοθεσίες το κάνουμε, παίζουμε τους αστυνόμους!».
Ανάμεσα στα τέσσερα σκυλιά που έχει η ίδια η Λαμπρινή, είναι και ένα γκριφόν μόλις 10 κιλά. Βρέθηκε δεμένο, μέσα σε κούτα, μαζί με το κουταβάκι του, σε ένα παγκάκι στη Βάρκιζα. «Το έβλεπα κι έλεγα “δεν είναι δυνατό να αφήσεις αυτό το πλάσμα”. Μια αγγελία να έβαζαν, και σε μια ώρα θα είχε υιοθετηθεί! Κι όμως, είναι το μοναδικό σκυλί που έδωσα για υιοθεσία και δόθηκε πίσω. Αλλά το κράτησα τελικά εγώ.
»Το 2013 δημιούργησα τη Φιλοζωική Ομάδα Βούλας. Το αποφάσισα, επειδή δεν υπήρχε υπόβαθρο τότε ακόμη στον Δήμο μας. Θυμάμαι ότι δινόταν ένα κονδύλι 5-10 χιλιάδες τον χρόνο, ενώ είχαμε 150 αδέσποτα σκυλιά». Η δράση της, όπως λέει, ξεκίνησε όταν μετακόμισε στο Πανόραμα Βούλας με αφορμή τρία αδέσποτα ζώα σε κακή κατάσταση, με σοβαρά προβλήματα υγείας και σχεδόν καθόλου τρίχωμα από την ψώρα. «Υπήρχαν κι άλλοι γείτονες που τα τάιζαν και κάποια στιγμή αρχίσαμε να μιλάμε μεταξύ μας. Όλοι τα ταΐζαμε, αλλά αυτό δεν έφτανε, έπρεπε να προνοήσουμε για τη σωστή τους περίθαλψη. Οργανωθήκαμε, τα πήγαμε για μαζικό κτηνιατρικό έλεγχο, πήραμε φάρμακα και μοιράσαμε μεταξύ μας βάρδιες. Έπρεπε τρεις φορές την ημέρα να φροντίζουμε για τον κύκλο των θεραπειών. Το ένα από αυτά χρειάστηκε νοσηλεία που κόστισε 2.000 ευρώ. Τελικά το κράτησα, αυτή ήταν η Μπέλα μου».
Η Μπέλα βρήκε το παντοτινό της σπίτι στη Λαμπρινή και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή της. «Θα είναι για πάντα το διαμάντι μου», χαμογελά η Λαμπρινή και μου δείχνει τη Μπέλα σε φωτογραφία. Σε εκείνη άλλωστε, βασίστηκε και το λογότυπο της Ομάδας. «Ζούσε έξι χρόνια στους δρόμους και ζήσαμε μαζί άλλα επτά… Είχε θέμα με τα νεφρά της και έφυγε το 2025. Η Μπέλα με έβαλε στον κόσμο της ενεργής φιλοζωίας. Βοηθούσε άλλα αδέσποτα σκυλιά να εξοικειωθούν σε συνθήκες σπιτιού. Δεν είναι εύκολο για ένα σκυλί που έχει ζήσει στους δρόμους, να κλειστεί σε τέσσερις τοίχους. Ο χαρακτήρας της ήταν εκπληκτικός, δεν χρειάστηκε ούτε εκπαίδευση». Η υπέροχη Μπέλα ήταν η ίδια σκυλίτσα που το 2019 ανίχνευσε 15 φόλες υδροκυανίου στο βουνό της Βούλας, καθώς και 15 πτώματα αλεπούδων. «Ήταν φόλες υδροκυανίου, μέσα σε κέρινη κάψουλα και καλυμμένες να μοιάζουν με κεφτεδάκι. Κάποιος ήθελε να δηλητηριάσει τα ζώα, επειδή τον δάγκωσε σκύλος. “Θα κλάψετε όπως έκλαψα κι εγώ”, έγραφε σε αφίσες που είχε κολλήσει σε όλες τις εισόδους του βουνού. Είχα ζητήσει βοήθεια από την Ελληνική Ορνιθολογική Υπηρεσία, που είχε εκπαιδευμένα σκυλιά, αλλά τα είχαν σε επιφυλακή στην Κρήτη και δεν μπόρεσαν να μας στείλουν. Η Μπέλα φόρεσε φίμωτρο και έκανε όλη τη δουλειά».
Η Λία Καραμαλέγκου μετακόμισε στην Αγία Μαρία Κορωπίου το 2004. Όταν άρχισε να εξερευνά τη νέα της γειτονιά έβλεπε πολλά αδέσποτα σκυλιά. και θέλησε να τα βοηθήσει. «Έχουμε μεγάλο θέμα με τα σκυλιά, τόσα πολλά που, δυστυχώς, οι γάτες έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Στη Βούλα συμβαίνει το αντίθετο. Εδώ όμως έχουμε τριάντα τσοπάνηδες. Μόνο αυτό τα λέει όλα».
Ο Δήμος Κρωπίας δεν είχε τότε ακόμα μόνιμο πρόγραμμα για τα αδέσποτα, οπότε δεν έκανε στειρώσεις. «Έβρισκα σκυλίτσες σε άσχημη κατάσταση και το έκανα με δικά μου χρήματα. Για εμένα, η στείρωση είναι το πιο σημαντικό δώρο που μπορείς να κάνεις σε ένα ζωάκι. Δώρο για να μην ταλαιπωρηθεί, να μην υποφέρει από πείνα, να μη γεννήσει στο δρόμο κουτάβια που θα υποφέρουν κι αυτά και που θα σκοτωθούν από τα αμάξια. Εκείνοι που αντιτίθενται στις στειρώσεις, μάλλον δεν έχουν δει τον πόνο στα μάτια των ζώων που εμείς μαζεύουμε… Δεν έχουν δει πατημένα κουτάβια, άρρωστα χωρίς τρίχα στο κορμί τους, σκελετωμένα».
Η λύση υπάρχει, αλλά δεν γίνεται πράξη. Νόμοι υπάρχουν, αλλά δεν τηρούνται γιατί δεν τους ελέγχει κανείς. Θα έπρεπε να γίνονται έλεγχοι σε όλα τα μαντριά, καταγραφή των ζώων, στείρωση και ξανά έλεγχος τονίζει η Λία.
Περιστατικά κακοποίησης και μια δικαστική διαμάχη
Το να είσαι εθελοντής δεν αφορά μόνο το να περιθάλψεις ένα ζώο και να του βρεις οικογένεια, εξηγεί η Λαμπρινή Ανδρεάδου. Αναφέρεται σε μία υπόθεση του περασμένου Αυγούστου. «Παρέδωσα έναν σκύλο που είχε διαφύγει από την οικεία του. Στην αρχή, το κράτησαν κάποιοι φιλόζωοι και άρχισαν τα τηλέφωνα για να βρούμε τον ιδιοκτήτη. Έχω σκάνερ δικό μου στο αμάξι και ο σκύλος είχε τσιπ. Οπότε πήρα τηλέφωνο τον κτηνίατρο, ο οποίος εντόπισε τον ιδιοκτήτη. Εκείνος τελικά, με πήρε τηλέφωνο, με επιθετική διάθεση. Μου έδωσε τη διεύθυνσή του και πήγα να τον παραδώσω, ευτυχώς με άλλες δύο κυρίες που είχαν γνωρίσει και φροντίσει τον σκύλο. Τον είχαμε δεμένο με ένα σχοινάκι. Μόλις είδε τον άνθρωπό του, έστριψε να του ξεφύγει. Δεν μου άρεσε αυτό. Ο άνθρωπος τον άρπαξε, τον σήκωσε στον αέρα βρίζοντάς τον, τον χτύπησε. Μπήκα μπροστά, με άρπαξε κι εμένα από τα μαλλιά. Το σκυλί στα δύο πόδια όρθιο, να ζορίζεται, έβγαζε αφρούς, πνιγόταν. Καταλήξαμε στην αστυνομία, έγιναν μηνύσεις, εκείνος ισχυριζόταν ότι του κακοποιήσαμε τον σκύλο. Μπήκαμε με αυτόφωρο, μείναμε μέσα, και ενάμιση χρόνο μετά, είμαστε ακόμα στα δικαστήρια».
Γιατί κάτοχοι σκύλων φέρονται άσχημα στα ζώα τους; Πιθανώς ικανοποιούν τον εγωισμό τους. «Έχεις απέναντί σου ένα αθώο πλάσμα και νιώθεις έπαρση, ότι έχεις την εξουσία να κάνεις μαζί του ό,τι θέλεις, ότι είναι κτήμα σου».
Σε περιοχές όμως όπως το Κορωπί, η κακοποίηση δείχνει – όπως εξηγεί η Λία Καραμολέγκου – ακόμη πιο σκληρό πρόσωπο. «Οι τσοπάνηδες δεν θέλουν να συμμορφωθούν, θεωρούν ότι αν στειρωθεί το ζώο δεν θα κάνει καλά τη δουλειά τους. Μέσα σε δύο ημέρες μας πέταξαν στο ίδιο σημείο 14 κουτάβια, από δύο διαφορετικές γέννες. Έξι από αυτά, μόλις δέκα ημερών, βρέθηκαν κλεισμένα σε μια σακούλα. Πέρασε ένα φορτηγό από πάνω τους. Μόνο τα δύο έζησαν. Και δεν ήταν ένα ατυχές μεμονωμένο περιστατικό. Αυτά τα συναντάμε συνέχεια».
Είναι δύσκολο να πιστέψεις από τις περιγραφές της Λίας, όσον αφορά τις εγκαταλείψεις των ζώων, ότι μιλάμε για μια γειτονιά τόσο κοντά στην Αθήνα, αλλά με νοοτροπία επαρχίας. Η Λία αναφέρεται σε έλλειψη παιδείας. «Στο Κορωπί οι περισσότεροι έχουν κι από έναν σκύλο στον κήπο, δεμένο με αλυσίδα, πολλές φορές χωρίς εμβόλια».
«Και η Φιλοζωική, τι κάνει;»
Από τα καφάσια στο καταφύγιο κι από εκεί στο σπίτι. Αυτή είναι η διαδρομή ζωής για ένα τυχερό αδέσποτο ζώο στο Κορωπί. Οι πρώτοι που καλούνται για να βοηθήσουν, όλο το εικοσιτετράωρο, είναι οι εθελοντές. Υπάρχει ένας χώρος κοντά στα Καλύβια όπου φιλοξενούνται 25-30 ζώα. Τα περισσότερα από αυτά, αν όχι όλα, είναι τσοπανόσκυλα, ζώα πάνω από 20 κιλά. «Εμείς πληρώνουμε με τον μήνα 1.000 ευρώ μόνο για τις φιλοξενίες μας. Έπειτα είναι οι τροφές και φυσικά, η ιατρική περίθαλψη». Ο Δήμος έχει πρόγραμμα για στειρώσεις και περίθαλψη, συνεργάζεται με το ΔΙΚΕΠΑΖ, αλλά οι ανάγκες δεν καλύπτονται.
Στο Κορωπί δεν υπήρχε φιλοζωική ομάδα, μέχρι που η Λία, πριν από οκτώ χρόνια, αποφάσισε να μιλήσει σε δύο γειτόνισσές της για να οργανωθούν. «Θέλετε να βάζουμε από 50 ευρώ τον μήνα για να στειρώνουμε ένα σκυλάκι;», τις ρώτησε και ξεκίνησαν να πάρουν τιμές από κτηνιάτρους της περιοχής. «Τις καλύτερες υιοθεσίες του κόσμου να βρίσκω, αν δεν κλείσει η κάνουλα με τις γέννες, είναι σαν να μην έκανες τίποτα» λέει.
Η Φιλοζωική Δράση Εθελοντών Αγ. Μαρίνας Κορωπίου είναι λοιπόν τρεις – τέσσερις γυναίκες και μαζί τους, εθελοντές που μπαίνουν και βγαίνουν από την ομάδα, ανάλογα τη διαθεσιμότητα και τη φάση ζωής τους. Δεν είναι μια οργανωμένη ΜΚΟ με δομές, τότε ακόμη δεν ήταν ούτε Σωματείο, για να μπορούν να λάβουν χορηγίες από εταιρείες και «κάπως» να βοηθηθούν. Το «και η Φιλοζωική, τι κάνει;», είναι το πιο σύνηθες, αλλά ταυτόχρονα και πιο αγνώμον σχόλιο που μπορεί κανείς να διαβάσει στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. «Κι εγώ πριν μπω σε αυτό το κομμάτι δεν φανταζόμουν πόσες δυσκολίες υπάρχουν. Όταν πρόκειται για πλάσματα με ψυχή, πρέπει να βρίσκεις τη λύση άμεσα. Δεν μπορείς να το αναβάλλεις για τον επόμενο μήνα. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι εμείς δεν είμαστε υπάλληλοι του Δήμου, ούτε είναι υποχρέωσή μας να τρέξουμε για κάθε ζώο που βρίσκεται στους δρόμους. Όση υποχρέωση έχω εγώ, έχεις κι εσύ. Παρ’ όλα αυτά, η Φιλοζωική κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Το θέμα είναι ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να λύσουμε το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει στο Κορωπί. Χρειάζεται πρωτοβουλία κι από πιο ψηλά».
Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι μια φιλοζωική ομάδα έχει ανεξάντλητο χώρο φιλοξενίας και πως, ως δια μαγείας, βρίσκει τους πόρους να βοηθήσει τα ζώα. Χωρίς τη βοήθεια του εκάστοτε Δήμου, όμως, ο οποίος έχει κανονικά την ευθύνη των αδέσποτων ζώων, οι εθελοντές δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Φιλοζωική δεν σημαίνει οργανωμένη δομή. Σημαίνει προσωπικός χρόνος, τηλέφωνα, συνεννοήσεις, προσωπικό στοίχημα, προσωπικά έξοδα πολλές φορές. Η Λαμπρινή λέει πως «τα τελευταία δύο χρόνια έχει δημιουργηθεί μια καλή ομάδα στο Δήμο μας. Ο δήμαρχος, κύριος Κωνσταντέλλος, ανέβασε πολύ το budget και έχουμε πλέον και πανσιόν του Δήμου. Ωστόσο, κάποια ζώα δεν μπορούν να φιλοξενηθούν σε πανσιόν, για διάφορους λόγους, οπότε τα κρατάνε οι εθελοντές στο σπίτι τους και ο Δήμος μεριμνά για την τροφή τους».
Υπάρχουν σκυλιά που βρίσκουν το μόνιμο σπίτι τους σε μια πανσιόν; «Η νομοθεσία λέει ότι ο σκύλος μένει έως τρεις μήνες και μετά επανεντάσσεται στον δρόμο. Αλλά είναι επικίνδυνο για το ίδιο το ζώο να ξαναβγεί στο δρόμο. Οπότε συντηρούνται εκεί και προσπαθούμε με αγγελίες να βρούμε υιοθεσίες. Κάναμε τρεις ημέρες υιοθεσίας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Τώρα έχουμε τον Νταλί, ένας τσοπάνος 48 κιλά, που φιλοξενείται από όταν ήταν κουτάβι στο καταφύγιο. Τρία χρόνια μετά επιτέλους υιοθετήθηκε!».
Οι υιοθεσίες που σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις…
Μια μικρόσωμη, κοντότριχη μαύρη σκυλίτσα 13 κιλών στο Κορωπί γέννησε 9 κουτάβια. Η ιδιοκτήτρια αρνήθηκε τη στείρωση, τα ζώα αυτά ήταν αδήλωτα και ζούσαν σε εξαθλιωμένες συνθήκες. Για να σωθούν, τόσο οι γονείς, όσο και τα κουτάβια, η Φιλοζωική Ομάδα της Αγίας Μαρίνας κατέφυγε σε εισαγγελέα. Τα κουτάβια υιοθετήθηκαν, ο πατέρας επέστρεψε στην ιδιοκτήτρια και, προς έκπληξη όλων, η σκυλίτσα υιοθετήθηκε από οικογένεια στο εξωτερικό.
«Τα ζώα είναι δυστυχισμένα όταν ζουν σε ένα κλουβί. Στα καταφύγια δεν κοιμούνται ποτέ ήσυχα, υπάρχει διαρκώς ένταση. Ο στόχος μας είναι να βρούμε υιοθεσίες, γι’ αυτό κάθε εβδομάδα διοργανώνουμε ημέρα υιοθεσίας. Έρχονται άνθρωποι, συζητάμε κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω τον χρόνο, τη νοοτροπία και τον τρόπος ζωής τους, για να βρω το σκυλί που τους ταιριάζει.
»Τα τσοπανόσκυλα είναι πολύ καλά σκυλιά. Παρά το εντυπωσιακό τους μέγεθος, είναι σαν βουτυρόπαιδα. Έξυπνα και χαδιάρικα, ευγενικά με τα παιδιά. Γίνονται πολλές υιοθεσίες, είμαι ευχαριστημένη. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι κόσμος πια επιλέγει να υιοθετήσει ενήλικα ζώα, όχι μόνο κουτάβια» επισημαίνει η Λία. Όπως εξηγεί, είναι η καλύτερη επιλογή για μια οικογένεια που δεν έχει πολύ χρόνο να αφιερώσει, αλλά θέλει να δώσει μια ευκαιρία σε ένα σκυλάκι 2-3 ετών. «Το στηρίζω πολύ. Είναι εύκολο να βάλεις στη ζωή σου ένα ενήλικο ζωάκι, θα προσαρμοστεί πιο εύκολα. Δεν είναι τυχαίο, που οι επιστροφές που έχω κατά καιρούς αφορούν μόνο κάποιο κουτάβι. Τα ενήλικα ζώα μπαίνουν μέσα στο σπίτι και σέβονται τα πάντα. Καταλαβαίνουν τη διαφορά καταφύγιου και σπιτικού, νιώθουν την ασφάλεια που τους παρέχει ο άνθρωπός τους, το απολαμβάνουν. Ένα ζώο έχει σωθεί, μόνο όταν πάει σπίτι του».
Η Λία έχει τρία δικά της σκυλιά. Θα ήθελε να έχει περισσότερα. Όμως τελικά αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο καταφύγιο με τα αδέσποτα, παρά με τα δικά της ζώα. «Όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη φιλοξενώ εγώ μέχρι να τα δώσω σε υιοθεσία… Εκτός αν είναι πολύ γέρικο. Τότε, το κρατάω μέχρι να φύγει από τη ζωή».
Ιστορίες αδέσποτων με καλό τέλος
Οι ιστορίες που θα σου αφηγηθεί η Λία είναι αμέτρητες. «Ένα ζώο που δεν περίμενα να υιοθετηθεί ήταν ο Δίας. Όταν τον είδα σε φωτογραφία ήταν σκελετωμένος, χωρίς γούνα. Τον ψάχναμε μια εβδομάδα μέσα στο βουνό. Κάποια στιγμή, σταθήκαμε τυχεροί. Μπήκε σε ένα εγκαταλελειμμένο χώρο και τον πιάσαμε. Πολλοί τον είχαν δει και τον θεωρούσαν ετοιμοθάνατο, κανείς δεν ασχολιόταν. Ο σκύλος δεν είχε τίποτα, πέρα από ψώρα και ασιτία. Τον φέραμε στο καταφύγιο, έμπαινα στο κλουβί και έκρυβε το κεφάλι του στη γωνία του τοίχου. Άμαθο στους ανθρώπους, δεν το είχε χαϊδέψει ποτέ κανείς. Έμεινε 8 μήνες μέσα στο κλουβί, δεν ήθελε να τον βγάλουμε έξω βόλτα. Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να το αφήσω στο μέρος που ήξερε και να το ταΐζουμε εκεί».
Όμως η λύση δεν ήταν να ζει στο κλουβί. Μια εθελόντρια τον είδε και θέλησε να βοηθήσει. Πήγαινε καθημερινά, έμπαινε στο κλουβί με ένα βιβλίο, καθόταν στο τσιμέντο και διάβαζε, ώστε ο Δίας να συνηθίσει την παρουσία της. Δύο μήνες μετά, κατάφερε να βγει από το κλουβί, αλλά έμοιαζε κατατρομαγμένος. Η εθελόντρια που τον είχε βοηθήσει, η Ιωάννα, τον αγάπησε τόσο πολύ που τελικά τον υιοθέτησε.
«Πιστεύω ότι όλα τα ζώα έχουν κάπου εκεί έξω τον άνθρωπό τους. Όλα στο τέλος βρίσκουν ένα σπίτι. Το ζυγίζω πολύ καλά πριν δώσω ένα ζώο αλλά δυστυχώς υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να δεις. Οι επιστροφές με διαλύουν. Το βιώνω και μου το χρεώνω ως μεγάλη προσωπική αποτυχία».
Μια άλλη περίπτωση ήταν ο Άρτσι, το γέρικο σέτερ που ο ιδιοκτήτης του το πέταξε σε ένα χωράφι για να πεθάνει. Είχε χάσει το μισό του βάρος και από την αδυναμία δεν μπορούσε πια να σταθεί στα πόδια του. Λίγο πριν πεθάνει οι εθελοντές κατάφεραν να το βγάλουν από το χωράφι και να το πάνε σε κλινική. «Έκανε τρεις μέρες να σταθεί στα πόδια του. Όταν ήταν έτοιμος να βγει από την κλινική, τον πήρα σπίτι, τον κράτησα ένα μήνα να πάρει τα πάνω του. Ο Άρτσι ζει την καλύτερη ζωή που θα μπορούσε να έχει, με μια οικογένεια που τον λατρεύει, στη Φλώριντα. Του μαγειρεύουν και τον έχουν σαν παιδί!».
Ο Άργος, πάλι, όπως διηγείται η Λαμπρινή, βρέθηκε με χτυπημένο πόδι από αμάξι. Αναγκαστήκαν να του το κόψουν. Δεν είχε καθόλου γούνα, είχε ψώρα και δερματικά, δεν μπορούσε να μπει σε σπίτι λόγω της δυσωσμίας από τα δερματικά του. Χρειαζόταν πολύ ακριβή αγωγή, ειδικά σαμπουάν, μηνιαία παρακολούθηση από ειδικό δερματολόγο στο Πικέρμι. Η Λαμπρινή έβαλε προσωπικό στοίχημα να του βρει οικογένεια. «Δύσκολη περίπτωση, δεν πίστευα ότι θα υιοθετηθεί. Προσπαθούσα 3-4 χρόνια να του βρω σπίτι. Με βρήκε ένα νεαρό παλικάρι τότε και μου είπε “Θέλω τον Άργο, τον σκύλο που δεν θέλει κανείς”. Δεν ήμουν σίγουρη αν μπορεί να ανταπεξέλθει. Τους έφερα σε επαφή, ο Άργος κόλλησε αμέσως μαζί του. Ο Άργος έζησε ζωή χαρισάμενη, πέθανε το 2025. Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία υιοθεσίας που είχα ποτέ μου και με βοηθάει να συνεχίσω να προσπαθώ».
Τι κάνουν οι δήμοι
Το έτος 2025, στο Δήμο των 3Β περισυνελέγησαν 1.190 αδέσποτα ζώα, εκ των οποίων τα 906 στειρώθηκαν. Οι γάτες, εκτός από τις 18 που υιοθετήθηκαν, επανεντάχτηκαν στο φυσικό τους περιβάλλον. Ταυτόχρονα, υιοθετήθηκαν 15 σκυλιά. «Εμείς ως ομάδα, δεν διαχειριζόμαστε χρήματα. Αν θες να βοηθήσεις μπορείς να πληρώσεις στο pet shop τροφή ή απευθείας στον κτηνίατρο για κάποια θεραπεία. Είμαστε ένωση, παρότι μου έκαναν πρόταση για το κάνω Σύλλογο. Αρνήθηκα, γιατί δεν ήθελα κανείς να υπονοήσει ότι τρώμε χρήματα. Ήδη κρινόμαστε αυστηρά, από τους κριτές του πληκτρολογίου. Ωστόσο, να πω, ότι εμείς σαν Δήμος είμαστε πολύ μπροστά, εύχομαι να φτάσει εδώ που είμαστε και το Κορωπί» λέει η Λαμπρινή.
Η Λία, από την άλλη, σχολιάζει: «Περιμένουμε από τον Δήμο Κρωπίας να κάνει αυτά που πρέπει. Να έχει σύμβαση με μια πανσιόν, όχι δικό του καταφύγιο. Μήνες τώρα το περιμένουμε, έχει πάει το Υπουργείο εσωτερικών να τους βοηθήσει να το προχωρήσουν. Προσωπικά, θα ήθελα να φύγουμε από το ΔΙΚΕΠΑΖ και να πάμε σε ιδιώτες κτηνίατρους της περιοχής, με τους οποίους ήδη συνεργαζόμαστε και ξέρουμε ότι θα γίνει καλή δουλειά. Και θα πρέπει να μπορούμε να υποστηρίξουμε τα έκτακτα. Τυχαίνει και σχεδόν όλα τα περιστατικά γίνονται το σαββατοκύριακο. Πρέπει να υπάρχει σύμβαση με κλινική για τα έκτακτα περιστατικά, να υπάρχει κάποιος που μπορεί να παρέχει στο ζώο τις πρώτες βοήθειες». Η ίδια τονίζει τη σημασία της συνεργασίας με όλους τους φορείς αλλά και μεταξύ των φιλοζωικών εθελοντικών ομάδων.
Με τη Λία συζητήσαμε αρκετά για την παιδεία που θα έπρεπε να λαμβάνουν οι άνθρωπο σε σχέση με τα ζώα. «Θα έπρεπε να ξεκινάει από το σχολείο», συμφωνήσαμε και καταλήξαμε ότι οι ελπίδες να αλλάξει η νοοτροπία εναποτίθενται στη νέα γενιά.
Πηγή: noupou.gr